poniedziałek, 23 października 2017

Podsumowanie.

   Witajcie po dłuższej przerwie. Od mego powrotu z Australii minęły już cztery tygodnie i dopiero teraz dojrzałem i ochłonąłem na tyle, by pokusić się o jakieś podsumowanie wyprawy i by poinformować wszystkich tych, z którymi jeszcze nie rozmawialiśmy i którzy nie wiedzą, co tak naprawdę się wydarzyło.

   Wyprawa nie zakończyła się sukcesem! Co nie oznacza, że się nie udała. Ale w związku z tym porzucam pomysł by na każdy spędzony w Australii dzień poświęcić na tym blogu jeden post. Postaram się w miarę zwięźle opowiedzieć wszystko i podzielić się z Wami naszymi przeżyciami w tym jednym wpisie.

   Jak wiecie, gdy pojawiliśmy się w Halls Creek, naszych paczek wciąż nie było. I nie zdarzył się wyczekiwany cud. Ba, minął 25 sierpnia (Piotrka już nie było) i nic. Dopiero 7 września, po blisko czterech miesiącach od daty nadania, nadeszły cztery wyczekane pudła. Ale wróćmy do początku...

   Podczas dwóch dni spędzonych w Darwin, wiedząc co nas czeka i czego nie mamy, kupiliśmy trochę najpotrzebniejszego sprzętu, żywności oraz tani namiot. Do Halls Creek dotarliśmy autobusem Greyhound (piętnastogodzinna podróż) 5 sierpnia późnym wieczorem.


Po nocy spędzonej na kempingu, spotkaliśmy się nazajutrz z poznanym kilka miesięcy wcześniej przez Internet miejscowym policjantem Nickiem i jego żoną Ericą.

Kemping w Halls Creek

Jak mieliśmy się później przekonać, okazali się oni być wspaniałymi, otwartymi, uczynnymi i przyjacielskimi ludźmi. Bardzo nam w naszej niedoli pomogli i gdy już objeździliśmy wszystkie okoliczne atrakcje, spędziliśmy pod ich gościnnym dachem (zwłaszcza ja) wiele niezapomnianych dni.

Z Ericą i Nickiem

Praktycznie od razu zdecydowaliśmy z Piotrkiem, że nie ma co biadolić i czekać na cud, tylko trzeba z tym co mamy i co pożyczymy od Erici i Nicka, ruszać na rekonesans Canning Stock Route, by jeśli nie doczekamy się naszego sprzętu, przejechać chociaż jego początkowy odcinek, czyli Tanami Road. Dobrze, że rowery przywieźliśmy ze sobą samolotem! Jak postanowiliśmy, tak zrobiliśmy i już o brzasku następnego dnia byliśmy w drodze do odległego o ponad 150 kilometrów Wolfe Creek Meteorite Crater.

Początek Tanami Road

Tanami Road


Wolfe Creek Meteorite Crater
 
Po trzech dobach wróciliśmy do Halls Creek by uzupełnić zapasy wody oraz jedzenia i w ciągu kolejnych dni odwiedzaliśmy inne, mniej odległe od miasteczka atrakcje, z których najbardziej przypadła nam do gustu miejscówka o nazwie Palm Springs.

Halls Creek

Dość powiedzieć, że jeździliśmy tam (45 kilometrów w jedną stronę) trzykrotnie (musieliśmy co kilka dni wracać po prowiant i by sprawdzać czy nie nadeszły paczki), spędzając na miejscu w sumie jedenaście dni. Przez większość czasu byczyliśmy się opalając, pływając, czytając i wędrując bądź jeżdżąc po okolicy dla utrzymania formy. Nawet zaczęliśmy już to miejsce na potrzeby nasze i odwiedzających je turystów, nazywać Polish Springs. Było nam tam rozkosznie i błogo.

W drodze do Polish Springs
 
Polish Springs

Noc w Polish Springs

Oprócz Polish Springs byliśmy także w Sawpit Gorge, Caroline Pool oraz przy China Wall.

Sawpit Gorge

Caroline Pool

   I tak nam minął nam czas do 23 sierpnia, kiedy to Piotrek opuścił Halls Creek i wyruszył w drogę powrotną do Szwecji.
 
Piotrek na plaży w Broome

Przez następne dwa tygodnie, aż do nadejścia sprzętu, nie opuszczałem miasteczka. Znalazłem sobie pracę w której spędzałem całe dnie, więc pedałowanie nadrabiałem tylko w weekendy by nie wyjść zupełnie z formy. Mieszkałem w tym czasie u Erici i Nicka i było mi dobrze: nic mnie nie goniło, czas płynął leniwie, był spokój, cisza i harmonia. Tak naprawdę do pełni szczęścia brakowało mi tylko możliwości przytulenia dzieciaków i Oli.

   Jak już wiecie 7 września w końcu dotarły cztery pudła z żywnością i sprzętem. Gdy się o tym dowiedziałem od Nicka, pożegnałem się w pracy, wróciłem do domu i natychmiast zabrałem się za pakowanie sakw. W międzyczasie pozamykałem wszystkie swoje sprawy na miejscu, wysłałem Piotrkową część sprzętu z powrotem do Polski i późnym wieczorem byłem gotów do drogi. Ruszyłem tuż po północy 8 września. I tu powinien nastąpić opis dzień po dniu mojej wyprawy rowerem przez Canning Stock Route. Ale nie nastąpi... Z powodu emocji jakie wciąż mi towarzyszą gdy wspominam tych kilka dni, ograniczę się tylko do kilku faktów i danych, a na koniec zacytuję zapiski z mojego dziennika podróży poczynione w dniu wycofania się ze szlaku i go poprzedzającym.

   Otóż od samego początku jechało mi się fatalnie z powodu zbytniego obciążenia roweru oraz nierównomiernego rozłożenia ładunku. I jakkolwiek z drugim problemem poradziłem sobie bardzo szybko, tak pierwszy z każdym przejechanym kilometrem, a co za tym idzie wraz z pogarszaniem się nawierzchni, doprowadzał mnie do coraz większej rozpaczy. Jednak na pozbycie się części rzeczy, jak mi się wtedy wydawało absolutnie niezbędnych, nie starczało mi odwagi. I tak brnąłem przez piachy w upale (średnia temperatura w ciągu dnia była o prawie 10°C wyższa niż jeszcze przed miesiącem), ze zbyt małą ilością wody, dewastując swoje siły i morale. Począwszy od drugiego dnia niewiele więcej jechałem niż prowadziłem z powodu coraz bardziej grząskiego piachu i koszmarnych corrugations. W pierwszy dzień udało mi się pokonać trochę ponad 153 kilometry, a w kolejne odpowiednio 66, 56 i 40. I tyle... :( Czwartego dnia moje wielkie marzenie posypało się jak pustynny piasek, wyparowało jak woda ze mnie... Zresztą poczytajcie (tekst żywcem wzięty z dziennika podróży, w którym nie poprawiałem błędów, składni czy stylu, gdyż miałem to zamiar zrobić dopiero po powrocie, w trakcie przepisywania na bloga. Z tego powodu jest nieco "chropawy"):


"10 września 2017, niedziela - CSR dzień 3. (41.); 55,85 km; Σ 274,92 km; 9:30,25; 5,8 km/h

   Wstałem o 4.00 i o 5.30 ruszyłem. Było jeszcze przyjemnie chłodno, ale dzień zapowiadał się upalny jak zwykle. Do 11.30 udało mi się przejechać zaledwie niecałe trzydzieści kilometrów, w większości prowadząc rower - tak fatalny jest na tym odcinku szlak. Główny problem to grząski, miękki piach, na którym nawet takie opony nie dają rady. Cały czas liczę i kalkuluję czy wystarczy mi wody do studni nr 49. Wyszło mi, że jadąc w upale będę jej zużywał zbyt wiele, więc południowy postój przeciągnąłem prawie do wieczora, by ruszyć gdy już się zacznie robić chłodniej. Niestety będę musiał jechać po ciemku, ale to jedyna szansa, bo od południowego postoju do suchej studni nr. 51 mam jeszcze ponad trzydzieści kilometrów, a potem do studni nr. 49 kolejne 52 kilometry i na to wszystko zaledwie dziesięć litrów wody. Niewiele... Oszacowałem też dzisiaj zapasy jedzenia i masę roweru i wyszło mi, że wiozę niepotrzebnie zbyt wiele. Postanowiłem więc z ciężkim sercem pozbyć się części najmniej smacznych liofilizatów, a mianowicie farfalli w sosie szpinakowo-serowym. Od razu zrobiło się więcej miejsca w sakwach. Jutro przeorganizuję ich zawartość, dzięki czemu będę mógł zabierać więcej wody. A pozostałego jedzenia mam ponad dwie paczki na dzień przy założeniu pokonania całego szlaku w trzydzieści dni. Powinno wystarczyć, zwłaszcza, że mam jeszcze sporo innych wiktuałów. Woda jest najważniejsza!

KLĘSKA, PORAŻKA, ROZCZAROWANIE, GORYCZ...

   Piszę te słowa już następnego dnia wieczorem w namiocie rozbitym osiemnaście kilometrów na południe od Billiluny nad Lake Stretch. Ale po kolei...

   Jak planowałem, tak zrobiłem i jechałem w nocy. Około 23.00 zatrzymałem się tylko by ugotować gorący posiłek i dalej w drogę...

11 wrześnie 2017, poniedziałek - CSR dzień 4, ostatni (42.); 39,36 km; Σ 314,28 km; 6:39,41; 5,8 km/h

   ... Jechałem jak w transie. Przez jakiś czas szlak był znośny, ale wkrótce się popsuł i znowu musiałem prowadzić. Bardzo to było męczące. I do tego ciągle chciało mi się pić, a kilometrów do celu jakby nie ubywało. Czułem, że opadam z sił i chwilami miałem wrażenie jakbym obserwował siebie z boku. Wiedziałem, że nie jest dobrze. Byłem coraz bardziej zmęczony i znużony, tak jak przy wielogodzinnym nocnym prowadzeniu samochodu. O 4.30, tuż przed wschodem słońca, już nie mogłem wytrzymać, nie widziałem szlaku i 'stawiały mi się chłopki'. Musiałem się zdrzemnąć! Ubrałem tylko kurtkę puchową, czapkę i rękawiczki, bo było chłodno, wyjąłem karimatę i tak jak stałem walnąłem się na glebę. Resztę pamiętam jak przez mgłę. Nie spałem chyba długo, ale obudziło mnie gorąco padających na mnie promieni słonecznych. Szybko wstałem (chyba) i ruszyłem dalej. Robiło się coraz goręcej. Próbowałem coś jeść, ale nie potrafiłem przełykać, jedzenie obklejało mi gardło i przełyk i nie chciało wędrować w dół. Wodę racjonowałem. Cały czas pchałem rower, bo piasek był tak grząski, że o jeździe w ogóle nie było mowy, pomimo opuszczenia ciśnienia w oponach poniżej 0,5 bara (koniec skali na mojej pompce). W międzyczasie zrobiło się późne przedpołudnie i upał był okrutny od góry, jak i od dołu od rozgrzanego piachu. Ale nie miałem wyjścia, nie mogłem przeczekać gorących godzin, bo w tym czasie też trzeba coś pić, a mi wody ubywało w dramatycznym tempie pomimo racjonowania. I z każdą chwilą bardziej chciało mi się pić, jednak trzeba było posuwać się naprzód licząc na ocalenie. W międzyczasie minęły mnie te same dwie Toyot-y, co wczoraj (jedyne auta, jakie spotkałem w niedzielę) i panowie przystanęli by zagadać. Gdy powiedziałem w jakiej jestem sytuacji i że wciąż mam prawie trzydzieści kilometrów do celu, dostałem od nich trzy litry wody. To mogło uratować mi życie. Kawałek za miejscem spotkania panowie (i pani Maya) skręcili w lewo na śniadanie do studni nr. 50, a ja powlokłem się dalej. I tak szedłem noga za nogą w kierunku studni nr 49. Nie wiem ile to trwało. Przestałem rejestrować rzeczywistość. W każdym razie według Austryjaków z Toyot, dogonili mnie gdy do celu brakowało mi jeszcze dwudziestu czterech kilometrów. Ale o tym dowiedziałem się dwie godziny później, gdy doszedłem już trochę do siebie w klimatyzowanym wnętrzu auta. Podobno gdy mnie widzieli wczoraj, to już spodziewali się, że będę miał kłopoty, rano się tylko upewnili, a teraz powiedzieli wprost, że źle wyglądam i nie powinienem kontynuować jazdy, zwłaszcza, że to najłatwiejszy odcinek CSR, jeszcze pozbawiony wydm. Nie miałem siły na żadną dyskusję, zwłaszcza w perspektywie narastających trudności, i z przyjemnością dałem się uratować. Zresztą niewiele z tego całego zamieszania pamiętam. Byłem jak kukiełka - co mi kazali to robiłem. Wypiłem chyba dwa litry wody duszkiem, zjadłem dwa soczyste jabłka i dałem się zamknąć w klimatyzowanym wnętrzu Toyot-y. Było mi już wszystko jedno. Miałem świadomość, że tą decyzją przekreślam prawie trzy lata żmudnych przygotowań i buńczucznych planów. Ale być może ocaliłem życie, bo chyba rzeczywiście nie było ze mną wszystko w porządku. Jeszcze przez chwilę zastanawiałem się czy by nie dać się tylko podrzucić do studni nr 49 i tam odpocząć, nabrać wody i nazajutrz ruszyć dalej, ale po chwili zdałem sobie sprawę, że sam siebie oszukuję, i że nie chcę już nigdzie ruszać dalej. Było to ponad moje siły mierzyć się z jeszcze trudniejszymi warunkami. Wystarczająco dostałem w dupę przez te cztery dni, by wiedzieć, że nie zdołam tego udźwignąć w wersji XXL. Początkowo Austryjacy chcieli mnie odwieźć do studni nr. 50, gdzie miałem sobie odpocząć by nazajutrz ruszyć w drogę powrotną do Billiluny. Jednak obserwując mój stan w czasie jazdy, zmienili zdanie i postanowili odwieźć mnie prawie sto kilometrów nad wspomniane już wcześniej jezioro Lake Stretch. Gdy tak wracaliśmy nie za bardzo rozpoznawałem okolicę i mój przez nią przejazd. Musiałem rzeczywiście być już nieźle zamroczony. Ale muszę przyznać, że pokonałem całkiem spory szmat CSR, co dostrzegłem dopiero przez okna samochodu. Po dojechaniu na miejsce wymieniliśmy się namiarami na siebie, pożegnali, a następnie Austryjacy odjechali. Rozbiłem namiot, przesegregowałem zawartość sakw, ugotowałem kolację i teraz ledwo podpieram się nosem z powodu nieprzespanej poprzedniej nocy. (...) Dzwoniłem już do Nicka i Piotrka. Jutro spróbuję pokusić się o analizę przyczyn porażki, choć Austryjacy zgodnie twierdzą, że to nie porażka, a lekcja, i że tak są pełni uznania ile udało mi się pokonać w zaledwie trzy i pół dnia. Nie wiem ile w tym prawdy, a ile kurtuazji."

Szlak

Odpoczynek podczas najgorętszych godzin

Moi wybawcy
 
   I tak oto zakończyła się przygoda mojego życia. Mało spektakularnie, ale szczęśliwie. Cieszę się, że żyję, że udało mi się wrócić do bliskich, że czegoś się nauczyłem. Bo ta porażka jest dla mnie zarazem znakomitą lekcją pokory i szacunku do przyrody. Nauczyłem się też siebie i trochę lepiej rozumiem teraz jak funkcjonuje mój organizm w tak skrajnie nieprzyjaznych warunkach. Popełniłem błędy. Sporo błędów. I stawiam sobie pytanie: czy mogłem się przed nimi ustrzec? Nie znajduję jednoznacznej odpowiedzi. Mogłem więcej pytać bardziej doświadczonych podróżników, mogłem więcej czytać, ale czy bym posłuchał? Przecież z rozmów i lektur wiedziałam jak będzie ciężko. A i tak postanowiłem być "mądrzejszy" i spróbować po swojemu. I zapłaciłem za to wysoką cenę. Ale może właśnie o to chodzi by przekonać się na własnej skórze, nauczyć na własnych błędach, frycowe zapłacić z własnych środków? Mam to już za sobą i jestem bogatszy o wspaniałe przeżycia oraz doświadczenie nie do przecenienia.

   Pytacie nas czy spróbujemy raz jeszcze. Z zapewnień Piotrka wynika, że on raczej nie, ale pożyjemy - zobaczymy. Natomiast co do mnie nie chcę teraz składać jakichkolwiek deklaracji i podejmować wiążących decyzji. Zbyt świeże są jeszcze rany odniesione na szlaku. Potrzebuję czasu by sobie to wszystko jakoś poukładać. Przy każdym wspomnieniu tych niezwykłych dni czy wzmiance o CSR wciąż się wzruszam i reaguję silnymi emocjami. To musi minąć. Tak więc na to pytanie odpowiem również pytaniem: czy porażka w postaci niezdanego egzaminu jest powodem by rzucić studia? Dla niektórych tak, ale dla większości nie! Moim zdaniem trzeba potrafić wyciągnąć wnioski, douczyć się i spróbować ponownie! A Canning Stock Route wciąż tam jest i czeka... 









czwartek, 7 września 2017

Marcin wyruszył na trasę!

   Wreszcie dotarły paczki ze sprzętem i niecałą godzinę temu Marcin mógł rozpocząć wyprawę przez Canninng Stock Route. Ja będę mu kibicować z całych sił, a jeśli Wy też chcecie okazać mu wsparcie, to w poprzednim wpisie macie instrukcje, jak wysyłać darmowe SMS-y na jego telefon satelitarny.

poniedziałek, 31 lipca 2017

Jutro ruszamy!!!

   Ten wpis miał wyglądać następująco:

   Najbliżsi, kochana rodzino, przyjaciele, koleżanki i koledzy, znajomi i Wy wszyscy, którzy nas czytacie, a których (jeszcze) osobiście nie poznaliśmy, pragniemy się z Wami tym postem na jakiś czas pożegnać.

   Jutro wczesnym rankiem zaczynamy naszą podróż do Australii, a za cztery dni powinniśmy już wsiadać na nasze rowery i ruszać na szlak. Przez mniej więcej miesiąc będziemy poza zasięgiem sieci komórkowych, bez dostępu do internetu, prądu i wszystkich udogodnień cywilizacji. W związku z tym na tym blogu zalegnie cisza. Jedyny, awaryjny kontakt ze światem zapewni nam telefon satelitarny, który jednakże w celu oszczędzania baterii będziemy włączać tylko raz dziennie podczas wieczornego biwaku. I tu nasza wielka prośba do Was: pokażcie nam, że o nas pamiętacie, że nas wpieracie i że nie jesteśmy sami na tych bezkresnych pustyniach - piszczcie nam SMS-y! Każdego wieczoru będziemy na nie czekać, a kolejne dni rozłąki z najbliższymi będą tylko zwiększały ich wartość. I prosimy: nie zapominajcie ich podpisywać, bo inaczej nie będziemy wiedzieli kto jest nadawcą! Tutaj jest link do internetowej bramki SMS-owej sieci Iridium, za pośrednictwem której możecie to zrobić bezpłatnie. Numer naszego telefonu: +881641415993. Pamiętajcie tylko by koniecznie pisać bez polskich znaków diakrytycznych! Niech Was do pisania nie zraża brak natychmiastowej odpowiedzi od nas, gdyż z powodu oszczędzania baterii nie będziemy tego pewno robić na bieżąco.

   W czasie podróży szlakiem Canning Stock Route będziemy prowadzić dziennik, z którego po powrocie, dzień po dniu odtworzymy dla Was na tym blogu przebieg naszej wyprawy ilustrując go pięknymi zdjęciami. Mamy nadzieję, że będzie o czym pisać, a nasze długie milczenie tylko podsyci Waszą ciekawość.

   I na tym kończymy. Trwające ponad dwa i pół roku przygotowania właśnie dobiegły do szczęśliwego finału. Najbliższe dni pokażą na ile skuteczne one były. Jesteśmy dobrej myśli i z niecierpliwością wypatrujemy przygody, która czeka na nas tuż za progiem...

   Życzcie nam szczęścia i łączcie się z nami ciepłymi myślami, od czasu do czasu spoglądając w te same gwiazdy, w które i my będziemy spoglądać. Być może nasze spojrzenia choć na moment się tam spotkają...

Do zobaczenia!

   Niestety stało się inaczej :(. W połowie maja wysłaliśmy do Halls Creek za pośrednictwem Poczty Polskiej cztery paczki z większością naszego sprzętu i prowiantu. Według deklaracji przewoźnika, ich dostarczenie powinno zająć od sześciu do ośmiu tygodni, mieliśmy więc ponad trzy tygodnie zapasu. Ku naszej rozpaczy przyjęty margines okazał się jednak być niewystarczający. Z tego co na tę chwilę udało nam się ustalić, spodziewana data dostarczenia naszych przesyłek do Halls Creek to 25 sierpnia. Powoduje to, że przez taką nieprzewidzianą pierdołę cały nasz, nieomal trzyletni, wysiłek włożony w przygotowania zostanie zniweczony. Nici z naszych planów i marzeń. Jak niewiele trzeba by pogrzebać coś, tak długo i misternie budowanego. Jeśli nie wydarzy się jakiś cud, na który ciągle liczymy, to jedno jest pewne - Piotrek musi, ze względu na swoje zobowiązania rodzinne i zawodowe, zrezygnować z próby przejechania CSR. Co będzie ze mną - zobaczymy. Najbliższe dni pokażą jakie podejmiemy decyzje. Przyjdzie czas, przyjdzie rada... W każdym razie zdecydowaliśmy, że do Australii lecimy zgodnie z pierwotnym planem, a na miejscu będziemy się zastanawiać co dalej. Jesteśmy cholernie rozgoryczeni... To tyle na gorąco. Jeśli uda się w Halls Creek znaleźć jakiegoś kompa z dostępem do netu, to postaramy się informować Was na bieżąco jak się sprawy mają i co postanowiliśmy. A tymczasem pozostaje nam pocieszać się, że nie ma tego złego...

sobota, 24 czerwca 2017

Byliśmy pierwsi!

   Pamiętacie tego posta? Pewnie niektórzy z Was pamiętają. No to wiedzcie, że nam się udało! W ubiegły piątek i sobotę (startowaliśmy o 20:56) przejechaliśmy na naszych fatbike'ach 300 kilometrów wokół jeziora Vättern.

Tuż przed startem

   Pogoda była znakomita i jechało nam się świetnie.


   Czas co prawda może nie jest zbyt imponujący (18 godzin i 47 minut wraz ze wszystkimi przerwami), ale pomimo tego, tak jak napisałem w temacie tego posta, byliśmy pierwsi! Oczywiście nie pierwsi na mecie :), ale pierwsi w pięćdziesięciodwuletniej historii największego na świecie amatorskiego wyścigu kolarskiego, którym udało się go przejechać na tłuściowerach.

Pionier - startował we wszystkich 52 edycjach Vätternrundan!
 
   Po drodze zewsząd okazywano nam wyrazy sympatii, życzliwości i wsparcia oraz żywiołowo nas dopingowano, co dodawało nam motywacji i po prostu uskrzydlało.

Posiłek na trasie
  
   Odzwierciedleniem zainteresowania jakie wzbudzaliśmy był między innymi artykuł w prasie, który ukazał się kilka dni później.


   Nasze rowery spisały się wyśmienicie, nie sprawiając nam po drodze żadnych przykrych niespodzianek. Oczywiście ich opory toczenia są kilkukrotnie większe od tych stawianych przez rowery szosowe, ale tym większa była nasza satysfakcja gdy często-gęsto, zwłaszcza na podjazdach, wyprzedzaliśmy całe grupy rasowych kolarzy na wypasionym, co najmniej dwukrotnie lżejszym od naszych fatbike'ów, typowo wyścigowym sprzęcie, na czterokrotnie węższych oponach.

Bankarydsbacke - według wielu najgorsza górka na Vätternrundan
(Więcej filmów z Vätternrundan tutaj).

   Na koniec wypada nam podziękować naszym dwóm kolegom z grupy, Wojtkowi Rycmanowi i Marcinowi Orłowskiemu za wsparcie na trasie. Bez Waszego przyjmowania na siebie oporów powietrza byłoby nam o wiele ciężej. Dobra robota chłopaki!

Meta!

Udało nam się - jesteśmy bardzo szczęśliwi!

wtorek, 9 maja 2017

Bike fitting, czyli sposób aby jeszcze bardziej polubić swój rower.

   Przed nami tysiące kilometrów i setki godzin na rowerach, a fachowa  regulacja  siodełka czy kierownicy o kilka milimetrów/stopni, czyni kolosalną różnicę dla mięśni oraz stawów. Pozwala zminimalizować ryzyko wystąpienia kontuzji oraz znacznie poprawia komfort podróżowania. Jestem tego świadomy, równie dobrze jak faktu, iż sam nie potrafiłbym wykonać tak precyzyjnej regulacji. W tej kwestii postanowiłem więc zaufać fachowcom a wybór był prosty - Omni Fysio. 

Bike Fitting zaczyna się od badania rowerzysty i regulacji bloków SPD
 
   Była to moja pierwsza wizyta w tej klinice i muszę przyznać że zarówno lokalizacja, wyposażenie, jak i atmosfera panująca w Omni Fysio są bardzo przyjazne pacjentom. O kompetencjach teamu pisałem już przy okazji prezentacji chłopaków, jako jednego z naszych sponsorów i możecie sobie przypomnieć to zaglądając tutaj.

Tutaj ma znaczenie każdy stopień i milimetr
 
   Synchronizacji z moim rowerem poddałem się kilka dni temu i efekt był  odczuwalny już po pierwszych kilometrach. Komfort jazdy wyraźnie się poprawił. Serdecznie dziękuję za poświęcony czas Johan! 

Dziękuję za półtoragodzinną wizytę
 
   Jako fizjoterapeuta i rowerzysta polecam wszystkim, którzy często kręcą pedałami poddanie się takiemu zabiegowi. Moim zdaniem, jest to warte zainwestowania paru złotych i nie zawsze możemy mówić o wymiernym zysku, gdy w grę wchodzi zdrowie, czy czerpanie większej radości z jazdy. Są jednak i tacy rowerzyści, którzy poprzez bike fitting poprawiają swoje rekordy, zmieniając aerodynamikę czy optymalizując przenoszenie siły napędu. Niezależnie od tego, czy śmigasz na góralu, rowerze trekingowym czy kolarce, powinieneś pomyśleć o przyszłości swoich nóg, kręgosłupa, nadgarstków czy dupska. Amen!